Jest to metoda wprowadzania zmian w swoim życiu, a w szczególności w sobie samym. Proces psychoterapii obejmuje zwykle od kilku do kilkudziesięciu sesji terapeutycznych, zależnie od problemu i zastosowanej metody. W ciągu ostatnich 100 lat opracowano wiele różnych podejść i technik terapeutycznych, tak by odpowiadały one różnym klientom i różnym problemom. Początkowo psychoterapię stosowano w leczeniu nerwic i do dziś to nerwica jest zaburzeniem z którym psychoterapeuci zmagają się najczęściej.
Psychoterapia opiera się na wzajemnym zaufaniu. Zdaniem wielu specjalistów oprócz zastosowania odpowiednich procedur jej sukces zależy od jakości kontaktu między klientem i terapeutą oraz od osobowości tego ostatniego. Kompetencje psychoterapeuty  Psychoterapeuta to osoba o legitymująca się specjalistycznym wykształceniem w zakresie psychoterapii i psychopatologii. Kompetencje te zdobywa się podczas kilkuletniego podyplomowego szkolenia zawodowego obejmującego setki godzin wykładów, treningów, terapii własnej, staży i superwizji. Psychoterapeutą zostaje najczęściej psycholog lub psychiatra.
W celu dochowania najwyższych standardów po ukończeniu szkolenia kompetencje psychoterapeuty poddawane są weryfikacji przez instytucje zewnętrzne wobec organizacji szkolącej. Po uzyskaniu rekomendacji superwizorów, przedstawieniu opisów swojej pracy oraz złożeniu egzaminu psychoterapeuta uzyskuje potwierdzenie swoich kompetencji w formie stosownego certyfikatu. W Polsce wiodącymni organizacjami wyznaczającymi standardy psychoteraputyczne jest Polskie Towarzystwo Psychologiczne oraz Polskie Towarzystwo Psychiatryczne.

Psychoterapia behawioralna to metoda opracowana w oparciu o psychologię uczenia się, powstałą w latach 50-tych. Oferuje wiele technik treningowych, np. trening relaksacji wykorzystywany w systematycznej desensytyzacji - najskuteczniejszej technice leczenia fobii, czy trening asertywności. Celem i istotą jest zmiana aktualnego zachowania, tyk by przynosiło ono klientowi jak najwięcej satysfakcji. Cała uwaga skupia się na problemach "tu i teraz", mniejsze znaczenie przywiązuje się do doświadczeń z przeszłości. W tym podejściu psycholog pełni rolę bardzo aktywną i dyrektywną: wyjaśnia, proponuje, doradza, wspiera, motywuje, dostarcza konkretnych narzędzi i umiejętności, wyznacza zadania. Od klienta psycholog oczekuje gotowości do aktywnych zmian, jego rola przypomina nieco rolę ucznia. Ponieważ terapia behawioralna zawsze ogranicza się do konkretnych problemów (np. klaustrofobii, bezsenności) zwykle obejmuje około 10 spotkań odbywających się 1 raz w tygodniu. Zastosowania: nerwica, depresja, kryzys, zaburzenia psychosomatyczne.

Psychoterapia poznawcza powstała w latach 70-tych, najczęściej stosowana jest łącznie z terapią behawioralną z której się wywodzi. Jest szczególnie ceniona ze względu na wysoką skuteczność w leczeniu zaburzeń depresyjnych, a także nerwicowych (lękowych). Zaburzenia i problemy psychiczne rozumiane są tu jako deficyty specyficznych umiejętności psychicznych (np. rozpoznawania emocji) lub zniekształcenia myślenia. Szczególna uwagę przywiązuje się właśnie do irracjonalnych myśli, które są pierwotne wobec stanowiących problem emocji (smutku, lęku czy złości). Nieprzystosowawcze myśli wynikają z błędów poznawczych takich jak np. nadmierne uogólnianie ("zawsze coś musi być nie tak", "do niczego się nie nadaję"). Podobnie jak w terapii behawioralnej zwraca się uwagę przede wszystkim na problemy występujące "tu i teraz", jeśli jednak dostrzec można w nich schematy powielające przeszłość, to im poświęca się czas. Psycholog w tym podejściu pełni rolę aktywną, przemawia głosem rozsądku proponuje zadania i stosuje precyzyjne procedury. Psychoterapia poznawczo-behawioralna trwa zwykle kilka miesięcy, spotkania odbywają się 1 raz w tygodniu. Najczęstsze zastosowania: trudnosci w kontaktach interpersonalnych, nerwica, depresja, zaburzenia osobowości.

Psychoterapia humanistyczna (egzystencjalna) koncentruje się na dylematach i wątpliwościach, zarówno tych codziennych jak i tych wielkich: czy żyć, jak żyć. Podstawowym przedmiotem analizy jest więc proces dokonywanie wyborów oraz związany z każdym wyborem ból rezygnacji. Głównym celem terapii jest tu nie tyle zdrowie psychiczne, co samorealizacja, a jej warunkiem niezbędnym bezwarunkowa samoakceptacja. W trakcie terapii klient otrzymuje od terapeuty właśnie akceptację bezwarunkową, co umacnia w nim wiarę w siebie. W tym podejściu psychoterapeuta poświęca wiele czasu na słuchanie i rozumienie klienta, zarówno intelektualne jak i emocjonalne. W procesie komunikacji często wykorzystywane są obrazowe metafory. Ramy czasowe terapii egzystencjalnej określa klient wspólnie z terapeutą.

Psychoterapia psychodynamiczna określana jest często jako wglądową, wywodzi się z psychoanalizy Freuda. Jej istotą jest wprowadzania do świadomości jak najwięcej treści tkwiących w sferze podświadomej. Ten rodzaj terapii stosuje się najczęściej w przypadku zaburzeń osobowości i ciężkich zaburzeń nerwicowych (np. nerwicy natręctw). Praca koncentruje się na wewnętrznych konfliktach emocjonalnych, a ponieważ przyczyn problemów upatruje się w nieprawidłowym rozwoju osobowości, w dzieciństwie, sporo czasu poświęca się zwykle relacjom z rodzicami i innymi osobami znaczącymi. Ze względu na to, że celem terapii psychodynamicznej jest podczas sesji psychoterapeuta zachowuje powściągliwość, przez większość czasu słucha, a swoimi krótkimi wypowiedziami próbuje naprowadzić klienta na wgląd. W tym podejściu od klienta oczekuje się bardzo silnej motywacji do zmiany, jest tak z kilku powodów. Po pierwsze psychoterapeuta jest mało aktywny, co dla wielu klientów jest frustrujące. Po drugie w trakcie terapii pojawiają się okresy pogorszenia nastroju, a nawet chęć ucieczki . Po trzecie wreszcie jest to terapia czasochłonna, a zatem i kosztowna (sesje mogą odbywać się kilka razy w tygodniu nawet przez parę lat). Najczęstsze zastosowania: zaburzenia osobowości, nerwica, depresja.
.

Somatoterapia jest stosunkowo nowym podejściem powstałym w latach 80-tych. W terapii uwzględnia się tu całość człowieka: ciało, umysł i duch. Metoda ta zrywa z tradycją intelektualną skupiającą się na tym co racjonalne. Dużą uwagę przywiązuje się do emocji i intuicji, korzysta się obfitego asortymentu ćwiczeń angażujące nie tylko umysł ale i ciało. Kontakt terapeutyczny obejmuje często nie tylko rozmowę ale również dotyk. Np. podczas somatoanalizy prowadzący terapię trzyma klientowi rękę na brzuchu, by pozostawać w bezpośrednim kontakcie z jego przeżyciami emocjonalnymi. Somatoterapia odbywa się zarówno w formie indywidualnej jak i grupowej, obejmuje również ćwiczenia praktykowane samodzielnie przez klienta. Częstość sesji terapeutycznych i czas trwania terapii zależą od charakteru zgłaszanych problemów. Najczęstsze zastosowania: nerwica, depresja, zaburzenia osobowości.

Psychoterapia Grupowa

w wielu przypadkach forma grupowa terapii jest bardziej efektywna, a prawie zawsze jest znacznie tańsza. Obecność innych osób pozwala zobaczyć swoje problemy z dystansu, umożliwia wymianę doświadczeń i usyskanie wsparcia na znacznie większą skalę niż jest to możliwe w pracy indywidualnej.

Oferujemy psychoterapię grupową w modelu interpersonalnym, bazującym na dynamicznych interakcjach w grupie oraz rozwoju umiejetności komunikacyjnych uczestników.

Praca nad sobą na forum grupy jest szczególnie zalecana w przypadku fobii społecznej oraz wszelki problemów interpersonalnych.

Zajęcia odbywają się cotygodniowo w środy, w godzinach 18.00-20.15 i obejmują 2 godzinne sesje oddzielone 15-minutową przerwą.

Psychoterapia grupowa może również stanowić znakomite uzupełnienie terapii indywidualnej, może też odbywać się równolegle do terapii indywidualnej.

więcej o terapii grupowej

Psychoterapia par (terapia małżeńska, terapia rodzinna) - nierzadko trudno jest wyodrębnić problem indywidualny z szerszego kontekstu np. relacji rodzinnych czy partnerskich, wtedy stosowne jest podejście sysemowe. Isotą takiej terapii jest wspólne spotkanie pary czy rodziny z teraputą (lub parą terapeutów), procedura możę jednak obejmować również również spotkania indywidualne. Celem tekiej terapii jest zwykle poprawa komunikacji między partnerami. Celem terapii może być zarówno lepsze bycie razem, jak i lepsze rozstanie.