Psychoterapia i pomoc
psychologiczna
Jest
to metoda wprowadzania zmian w swoim życiu, a w
szczególności w sobie samym. Proces psychoterapii obejmuje
zwykle od kilku do kilkudziesięciu sesji terapeutycznych, zależnie od
problemu i zastosowanej metody. W ciągu ostatnich 100 lat opracowano
wiele różnych podejść i technik terapeutycznych, tak by
odpowiadały one różnym klientom i różnym
problemom. Początkowo psychoterapię stosowano w leczeniu nerwic i do
dziś to nerwica jest zaburzeniem z którym psychoterapeuci
zmagają się najczęściej.
Psychoterapia opiera się na wzajemnym zaufaniu pacjenta i
psychoterapeuty. Zdaniem wielu
specjalistów - psychologów,
psychoterapeutów - oprócz
zastosowania odpowiednich
procedur jej sukces zależy od jakości kontaktu między klientem i
terapeutą oraz od osobowości tego ostatniego.
Kompetencje
psychoterapeuty
Psychoterapeuta
to osoba o legitymująca się specjalistycznym wykształceniem w zakresie
psychoterapii i psychopatologii. Kompetencje te zdobywa się podczas
kilkuletniego podyplomowego szkolenia zawodowego obejmującego setki
godzin wykładów, treningów, terapii własnej,
staży i
superwizji. Psychoterapeutą zostaje najczęściej psycholog lub
psychiatra.
W celu dochowania najwyższych standardów po ukończeniu
szkolenia
kompetencje psychoterapeuty poddawane są weryfikacji przez instytucje
zewnętrzne wobec organizacji szkolącej. Po uzyskaniu rekomendacji
superwizorów, przedstawieniu opisów swojej pracy
oraz
złożeniu egzaminu psychoterapeuta uzyskuje potwierdzenie swoich
kompetencji w formie stosownego certyfikatu. W Polsce wiodącymi
organizacjami wyznaczającymi standardy psychoterapeutyczne
jest
Polskie Towarzystwo Psychologiczne oraz Polskie
Towarzystwo Psychiatryczne.
Psychoterapia
behawioralna
to metoda opracowana przez psychologów w oparciu o powstałą
w
latach 50-tych
psychologię uczenia się. Oferuje wiele technik treningowych, np.
trening
relaksacji wykorzystywany w systematycznej desensytyzacji -
najskuteczniejszej technice leczenia fobii, czy trening asertywności.
Celem i istotą jest zmiana aktualnego zachowania, tyk by przynosiło ono
klientowi jak najwięcej satysfakcji. Cała uwaga skupia się na
problemach "tu i teraz", mniejsze znaczenie przywiązuje się do
doświadczeń z przeszłości. W tym podejściu psycholog
pełni rolę bardzo
aktywną i dyrektywną: wyjaśnia, proponuje, doradza, wspiera, motywuje,
dostarcza konkretnych narzędzi i umiejętności, wyznacza zadania. Od
klienta psycholog oczekuje gotowości do aktywnych zmian, jego rola
przypomina nieco rolę ucznia. Ponieważ psychoterapia behawioralna zawsze
ogranicza się do konkretnych problemów (np. klaustrofobii,
bezsenności) zwykle obejmuje około 10 spotkań odbywających się 1 raz w
tygodniu. Zastosowania: nerwica, depresja, kryzys, zaburzenia
psychosomatyczne.
Psychoterapia poznawcza nurt powstały
w latach 70-tych,
terapia ta najczęściej stosowana jest łącznie z terapią behawioralną z
której się wywodzi (stąd jej nazwy np: terapia poznawczo-behawioralna, racjonalno-emotywna terapia zachowania itp). Jest szczególnie ceniona ze
względu na wysoką skuteczność w leczeniu zaburzeń depresyjnych, a także
nerwicowych (lękowych). Zaburzenia i problemy psychiczne rozumiane są
tu jako defekty wzorców postrzegania, interpretowania rzeczywistości oraz reagowania na nią. Celem
terapii jest poznawczo-behawioralnej jest
zmiana nieprzystosowawczych (np. zbyt sztywnych, czy opartych na
fałszywych zalożeniach) schematów myślenia i zachowania. Psycholog
poznawczy szczególną uwagę przywiązuje do irracjonalnych
myśli, które są pierwotne wobec stanowiących problem emocji
(smutku, lęku czy złości). Przyjmuje się, że nieprzystosowawcze myśli
wynikają ze zniekształcających obraz rzeczywistości błędów
poznawczych takich jak np. nadmierne
uogólnianie ("zawsze coś musi być nie tak", "do niczego się
nie nadaję").Istotną wagę przywiązuje się też do rozwoju specyficznych umiejętności psychicznych (np.
rozpoznawania emocji), których deficyty mogą przyczyniać się do rozwoju zaburzeń psychicznych. Podobnie jak w terapii behawioralnej zwraca się uwagę
przede wszystkim na problemy występujące "tu i teraz", jeśli jednak
dostrzec można w nich schematy powielające przeszłość, to im poświęca
się czas. Psycholog w tym podejściu pełni rolę aktywną, przemawia
głosem rozsądku proponuje zadania i stosuje precyzyjne procedury.
Psychoterapia poznawczo-behawioralna trwa zwykle kilka miesięcy,
spotkania odbywają się 1 raz w tygodniu. Najczęstsze zastosowania:
depresja, trudności w kontaktach interpersonalnych (fobia społeczna), nerwica, zaburzenia
osobowości.
Psychoterapia egzystencjalna (humanistyczna)
koncentruje się na dylematach i wątpliwościach, zarówno tych
codziennych jak i tych wielkich: czy żyć, jak żyć. Podstawowym
przedmiotem analizy jest więc proces dokonywanie wyborów
oraz związany z każdym wyborem ból rezygnacji.
Głównym celem terapii jest tu nie tyle zdrowie psychiczne,
co samorealizacja, a jej warunkiem niezbędnym bezwarunkowa
samoakceptacja. W trakcie terapii klient otrzymuje od terapeuty właśnie
akceptację bezwarunkową, co umacnia w nim wiarę w siebie. W tym
podejściu psycholog poświęca wiele czasu na słuchanie i
rozumienie klienta, zarówno intelektualne jak i emocjonalne.
W procesie komunikacji często wykorzystywane są obrazowe metafory. Ramy
czasowe terapii egzystencjalnej określa klient wspólnie z
terapeutą.
Psychoterapia
psychodynamiczna określana
jest
często jako wglądową, wywodzi się z psychoanalizy Freuda. Jej istotą
jest wprowadzania do świadomości jak najwięcej treści tkwiących w
sferze podświadomej. Ten rodzaj terapii stosuje się najczęściej w
przypadku zaburzeń osobowości i ciężkich zaburzeń nerwicowych (np.
nerwicy natręctw). Praca koncentruje się na wewnętrznych konfliktach
emocjonalnych, a ponieważ przyczyn problemów upatruje się w
nieprawidłowym rozwoju osobowości, w dzieciństwie, sporo czasu poświęca
się zwykle relacjom z rodzicami i innymi osobami znaczącymi. Ze względu
na to, że celem terapii psychodynamicznej jest podczas sesji
psychoterapeuta zachowuje powściągliwość, przez większość czasu słucha,
a swoimi krótkimi wypowiedziami próbuje
naprowadzić klienta na wgląd. W tym podejściu od klienta oczekuje się
bardzo silnej motywacji do zmiany, jest tak z kilku powodów.
Po pierwsze psychoterapeuta jest mało aktywny, co dla wielu
klientów jest frustrujące. Po drugie w trakcie terapii
pojawiają się okresy pogorszenia nastroju, a nawet chęć ucieczki . Po
trzecie wreszcie jest to terapia czasochłonna, a zatem i kosztowna
(sesje mogą odbywać się kilka razy w tygodniu nawet przez parę lat).
Najczęstsze zastosowania: zaburzenia osobowości, nerwica,
depresja.
.
Praca z ciałem i somatoterapia. Psychologiczna
praca z ciałem ma swoja długą tradycję, jej prekursorem jest W. Reich,
jesen z uczniów S. Freuda. Zaklada się tutaj, że problemy
psychiczne, emocjonalne znajdują swoje odzwierciedlenie w ciele, np
napięcia, czy bloki emocjonalne przekładają się na sztywność mięśni.
Somatoterapia jest stosunkowo nowym podejściem
w nurcie pracy z ciałem, powstałym w latach 80-tych. W terapii tej
uwzględnia się całość
człowieka: ciało, umysł i ducha. Metoda ta zrywa z tradycją
intelektualną skupiającą się na tym co racjonalne. Dużą uwagę
przywiązuje się do emocji i intuicji, korzysta się obfitego asortymentu
ćwiczeń angażujące nie tylko umysł ale i ciało. Kontakt terapeutyczny
obejmuje często nie tylko rozmowę ale również dotyk. Np.
podczas somatoanalizy prowadzący terapię trzyma klientowi rękę na
brzuchu, by pozostawać w bezpośrednim kontakcie z jego przeżyciami
emocjonalnymi. Somatoterapia odbywa się zarówno w formie
indywidualnej jak i grupowej, obejmuje również ćwiczenia
praktykowane samodzielnie przez klienta. Częstość sesji terapeutycznych
i czas trwania terapii zależą od charakteru zgłaszanych
problemów.
Najczęstsze
zastosowania: nerwica, depresja, zaburzenia osobowości.
Psychoterapia Grupowa
w
wielu przypadkach forma grupowa terapii jest
bardziej efektywna, a prawie zawsze jest znacznie tańsza. Obecność
innych osób pozwala zobaczyć swoje problemy z dystansu,
umożliwia wymianę doświadczeń i usyskanie wsparcia na znacznie większą
skalę niż jest to możliwe w pracy indywidualnej.
Oferujemy psychoterapię grupową w modelu
interpersonalnym, bazującym na dynamicznych interakcjach w grupie oraz
rozwoju umiejetności komunikacyjnych uczestników. Jedną z
podstawowych metod stosowanych na naszej terapii grupowej jest psychodrama.
Praca nad sobą na forum grupy jest
szczególnie zalecana w przypadku fobii społecznej oraz
wszelki problemów interpersonalnych.
Zajęcia odbywają się cotygodniowo w czwartki, w
godzinach 17.30-20.15 i obejmują 3 45-minutowe sesje oraz dwie
15-minutowe przerwy. Kolejna grupa rozpoczyna pracę 4 listopada 2010.
Psychoterapia grupowa może również
stanowić znakomite uzupełnienie terapii indywidualnej, może też odbywać
się równolegle do terapii indywidualnej.
więcej o terapii grupowej
Psychoterapia
par (terapia małżeńska, terapia rodzinna) -
nierzadko trudno jest wyodrębnić problem indywidualny
z szerszego kontekstu np. relacji rodzinnych czy partnerskich, wtedy
stosowne jest podejście systemowe. Istotą takiej terapii jest
wspólne spotkanie pary czy rodziny z terapeutą (lub parą
terapeutów), procedura może jednak obejmować
również również spotkania indywidualne. Celem
takiej terapii jest zwykle poprawa komunikacji między partnerami. Celem
terapii może być zarówno lepsze bycie razem, jak i lepsze
rozstanie.
Coaching Coaching to
zorientowane na sukces
towarzyszenie Klientowi w jego sprawach zawodowych i/lub osobistych.
Rola Coacha:
- Coach pomaga Klientowi ustalić jego cele, a następnie je osiągnąć.
- Wymaga od Klienta więcej niż on sam od siebie. Po to by Klient
osiągnął lepsze rezultaty, niż w sytuacji, gdyby nie miał coacha.
- Prowadzi Klienta do szybszego osiągnięcia lepszych
rezultatów.
Dostarcza narzędzi, wsparcia i struktury. Tego co potrzebne do
uzyskania lepszych osiągnięć.
|
 
  |
